Kızımın haftaya Matematik sınavı var, anlamadığı da konular elbette. Bugüne kadar ona hiç ders anlatmadım, hala ve inatla karşıyım ben çocukların küçük yaşta ders almasına. Sorarsa yardım etmeye, çözümlerini birlikte kontrol etmeye evet ama o istemeden, “Ben bunu anlamadım, bana anlatır mısın?” demeden düzenli derse hayır.

Matematik bu şakaya gelmez. İrem de sinyali verdi zaten hafta başında, “Anne bana ardışık sayıları  gösterir misin?” diyerek. Kendi sınıfından birkaç arkadaşı da gruba dahil oldu, Pazar günü çok keyifli bir gün geçirdik.

Ardışık sayıların nesi keyifli olabilir değil mi? Matematik işte... Ama zaten asıl keyif o çocukların beni dinlerken sordukları sorularda, “Sorunun çözüm yöntemi neden böyle olabilir, neden 1 çıkarıyoruz?” şeklindeki sorularıma verdikleri cin fikirli cevaplarda. Çok güldük, çok eğlendik.

Onların enerjisini (hepsi 10 yaşında ve 5.sınıftalar)  ister istemez 7. ve daha çok 8.sınıftaki öğrencilerimle kıyasladığımda hüzünlendim. (Lisedekileri katmıyorum bile!) Eminim hayatlarına ergenlikle birlikte karekökler, koordinat sistemi, mitoz-mayoz, arşimed ve daha birçok şey girmeden önce onlar da bizim çocuklar kadar neşeli, meraklı ve hayat doluydular.

Çocukların yaratıcılıklarını neden ve nasıl öldürüyoruz?

SBS, dershane, ödevler, projeler, performanslar bir  yandan, büyümek, ergenlik, beğenilmeme korkusu, kendini beğendirme arzusu, arkadaş dünyasının kuralları diğer yandan... Bir yerde bir hata oluyor ve biz çocukları kaybediyoruz.

Bu sistemle benim kızımın istediği gibi astronot olması zor. Ben de olamadım. Hayallerime Boğaziçi’nde Fizik (ve Astronomi ) okuyacak kadar yaklaştım.

Şimdi istiyorum ki kızım ve onun neslinden astronot çıkaralım.

Siz evrende kaç tane yıldız olduğunu biliyor musunuz? İrem ve arkadaşları artık biliyor...

Başarıyla kalın

Emra Kesim